எங்களுக்கான பாதையில் கொஞ்சம் முட்கள்.
எங்களுக்கான காற்றில் யாரோ கொஞ்சம் கந்தக துகள்களை கலந்திருக்கின்றார்கள்.
அவர்கள் எங்களை கொல்லுகின்றார்கள்.
அவர்கள் எங்களை சுற்றி வட்டமிடுகின்றார்கள்.
அவர்கள் எங்களை கற்பழிக்கின்றார்கள்.
அவர்கள் எங்கள் வீடுகளை உடைக்கின்றார்கள்.
அவர்கள் எங்கள் காணிகளை அபகரிக்கின்றார்கள்.
அவர்கள் எங்களின் பிய்ந்துபோன சதைகளைக் கூட விடுவதாகஇல்லை.

எங்களின் இதயத்திலிருந்து ஒரு நீலப்பறவை
மெல்ல எழும்புகின்றது.
கிடைக்காத ஒன்றைத்தேடி அது அலைகின்றது.
சிலர் “கிடைக்கும்” என்கின்றனர்.
சிலர் “கிடைக்காது” என்கின்றனர்.
சிலர் “இருக்கின்றார்” என்கின்றனர்.
சிலர் “இல்லை” என்கின்றனர்.
சிலர் “இருந்தாலும்” பிரயோசனம் இல்லை என்கின்றனர்.

முடிவில் சலித்துப்போன நீலப்பறவை
கடவுளிடம் சென்று முறையிட்டது.
பொறுங்கள் பார்ப்போம் என்றார் கடவுள்.

கடவுளின் இந்தப்பதிலால்
கடவுளையே சபித்துவிட்டு திரும்பியது நீலப்பறவை.
இருந்தாலும், கடவுள் ஏதாவது செய்வார் என்று
ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது நீலப்பறவைக்கு.

Advertisements

One thought on “ஒரு கவிதை.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

w

Connecting to %s